G. A. Antonucci — Lenga e dialèt

Ignassi Buttitta, 1970

Un pòpol,
buteje la caden-a,
dëspojelo,
stopeje la boca;
a l’é ’ncora lìber.

Gaveje ’l travaj,
ël passapòrt,
la tàula doa ch’a mangia,
ël let andoa ch’a deurm;
a l’é ancora rich.

Un pòpol
a dventa pòver e serv
quand a-j ròbo la lenga
arseivùa an ardità dai so pare:
a la perd për sèmper.

A dventa pòver e serv
quand le paròle a partorisso nen ’d paròle
e as mangio an tra ’d lor.

Im m’acòrz adess,
antant ch’i acòrdo la chitara dël dialèt
ch’a perd na còrda al di.

Antant ch’i sarzisso
la tèila camolà
tessùa dai nòstri grand
con lan-a ’d fèje sicilian.

E i son pòver:
i l’hai d’arzan
e i peudo nen ëspendlo,
ij giojej
e i peudo nen argaleje,
ël cant
ant la gàbia
con j’ale tajà.

Un pòver
ch’a pupa a ’n sen sùit
ëd la mare putativa,
ch’a lo ciama fieul
për stranòm.

Nojàutri la mare i l’avìo;
a n’é stàita robà.
A l’avìa le pupe a fonta-na ’d làit
e tuti a-i na beivìo,
ora a-i spuvo.

An resta soa vos,
la cadansa,
la nota bassa
dël son e dla complenta:
costi-sì, an peudo pa robeje.

An resta la smijansa,
l’andura,
ij gest,
jë slussi ant j’euj:
costi-sì, an peudo pa robeje.

An peudo pa robeje,
ma i soma restà pòver
e orfanin l’istess.

Liure ùtile